Prezent od losu

Pozostanie Pogoni Siedlce w I lidze po 29 kolejce było możliwe jedynie matematycznie, a jednak biało-niebiescy po zaciętych barażach zapewnili sobie utrzymanie na zapleczu ekstraklasy.

1. Wynik sportowy. Jeżeli brać pod uwagę przedsezonowe zapowiedzi to końcowy wynik Pogoni jest poniżej oczekiwań. Zgoła odmienny pogląd na rezultat siedlczan daje spojrzenie na sytuację beniaminka po 29 kolejkach. Biało-niebiescy zajmowali wówczas przedostatnią lokatę, tracąc do miejsca barażowego aż dwanaście punktów. Wycofanie Floty Świnoujście okazało się dla siedlczan darem z niebios. W wyścigu po pozycję przedłużającą nadzieję rywalem Pogoni był GKS Tychy. Trójkolorowi dysponowali pokaźnym budżetem, lecz na szczęście (siedlczan) postawili na złego konia. Tomasz Hajto okazał się być mocny tylko w roli eksperta, choć w bezpośrednim pojedynku rozbił podopiecznych Carlosa Alósa 4:1. Hiszpan po porażce w Tychach zrezygnował, co także pomogło Pogoni w uratowaniu ligi. Bartosz Tarachulski natchnął piłkarzy do skutecznej walki na finiszu zmagań. Dla beniaminka celem zawsze jest co najmniej utrzymanie, więc ogólna ocena musi być korzystna.

2. Organizacja. W wielu aspektach zaplecze ekstraklasy przerosło siedlecki klub. Stadion i baza treningowa były chwalone w II lidze, ale już na wyższym szczeblu na nikim nie robiły większego wrażenia. Siły przerobowe w warstwie organizacyjnej klubu są ograniczone, więc każdy pracownik jest od wszystkiego. Pogoń robi ślamazarne postępy w kwestiach marketingowych, które we współczesnym sporcie znaczą bardzo wiele. Po utrzymaniu wypłynął problem braku oświetlenia na stadionie. Klub w tej materii ma niewiele do gadania, ponieważ stadionem administruje Agencja Rozwoju Miasta. Władze Siedlec zostały zaskoczone utrzymaniem Pogoni, przez co brak światła na obiekcie przedłuży się aż do rundy rewanżowej. I-ligowiec musi liczyć na łaskę PZPN albo szukać niedrogiego obiektu zastępczego.

3. Wykonawcy. Letnie transfery firmowane nazwiskiem Daniela Purzyckiego w większości okazały się chybione. Zdecydowanie lepiej było zimą. Poza Nico Chietino każdy z pięciu pozyskanych piłkarzy dołożył cegiełkę do utrzymania Pogoni w I lidze. Pozostanie na zapleczu ekstraklasy nie byłoby możliwe bez Andrzeja Witana. Golkiper pochodzący ze Stawisk zdecydowanie górował nad rywalami do obsady siedleckiej bramki. Witan w swoich interwencjach imponował pewnością siebie i pokaźnym arsenałem bramkarskich umiejętności. Liderem defensywy był Tomasz Lewandowski. 26-letni defensor od kilku sezonów zbierał świetne recenzje w niższych ligach, jednak nigdy nie otrzymał zaufania w najwyższej klasie rozgrywkowej. Lewy nie był bezbłędny, ale bez niego siedlecka defensywa traciła 50% swojej wartości. Na słowo pochwały zasługuje król asyst Jarosław Ratajczak, który jednak w grze defensywnej ma sporo do poprawy. Najlepszym z hiszpańskojęzycznego zaciągu okazał się Antonio Calderón. Hiszpański mediapunta trafi do Siedlec po nieudanym pobycie w Gdyni. Calderón nie imponował tak bardzo jak w Legionovii, jednak 4 bramki i 4 asysty znacząco pomogły w ocaleniu ligi. Niewiele gorszym dorobkiem (3 bramki i 4 asysty) może pochwalić się Kameruńczyk Donald Djousse. Czarnoskóry napastnik długo nie mógł się przełamać w Pogoni, a jego gra częstokroć irytowała. Djousse zanotował zwyżkę formy strzeleckiej na przełomie maja i czerwca. Dwie główki w konfrontacji z Rakowem wynagrodziły mizerię bramkową w całej rundzie rewanżowej.

4. Jasny punkt. Cezary Demianiuk. Wychowanek Pogoni potwierdził w minionym sezonie, że nie boi się żadnego wyzwania. Czterech rywali na drodze do bramki? Nie ma sprawy. Ściganie się z najszybszymi piłkarzami ligi po 90 minutach gry? Proszę bardzo. Wejście do drużyny po ciężkiej kontuzji bez przepracowania okresu przygotowawczego? Bezproblemowo. Demianiuk stracił prawie 1/3 sezonu na skutek urazu odniesionego w Gdyni, jednak i tak był najlepszym strzelcem zespołu. Oglądania Czara w akcji to – w większości spotkań – przyjemność, głównie dlatego, że piłkarzy o tak ofensywnym usposobieniu jest niewielu. Jeżeli wszystko pójdzie po jego myśli to nazwisko Demianiuk będzie odmieniane przez wszystkie przypadki w przyszłym sezonie w ekstraklasie.

5. Największe rozczarowanie. Co najmniej kilku piłkarzy przerosły wymogi I ligi. W każdej formacji można znaleźć elementy nie pasujące do krajobrazu zaplecza ekstraklasy. Wypożyczony z Jagiellonii Białystok Paweł Drażba zawiódł na całej linii. Mateusz Tobjasz okazał się o klasę gorszy od Karola Budzikura, jednak mimo tego był forowany. Taktyka Pogoni zabijała atuty Macieja Tataja, a doświadczony napastnik nie dawał w ofensywie nic od siebie. Daniel Ciechański, Nico Chietino, Marcel Gąsior, Sebastian Olczak i Robert Pisarczuk także okazali się efemerydami. Największym rozczarowaniem nie jest jednak żaden z piłkarzy, ale trenerzy, którzy nie potrafili właściwie ich wykorzystać. Zarówno Daniel Purzycki, jak i Carlos Alós Ferrer zupełnie nie poradzili sobie w realiach I ligi. Ten pierwszy skłócił się ze wszystkimi dookoła, a na dodatek nie dostrzegał błędów w swoich działaniach. Z kolei Hiszpan stał się niewolnikiem własnej filozofii futbolu. Mimo kilkuletniego pobytu w Polsce CAF nie przestawił się jeszcze na polskie myślenie. Obaj trenerzy przyłożyli rękę do utrzymania, jednak gdyby nie Bartosz Tarachulski to maczaliby palce w spadku.

6. Brakujący element. Troska o większe dobro Pogoni. Własne interesy, prywata, kariera polityczna – to niektóre ze spraw, które okazały się ważniejsze od szeroko pojętego interesu klubu. Awans na zaplecze ekstraklasy otworzył przed siedlczanami możliwość progresu, jednak już można stwierdzić, że Pogoń zamiast iść do przodu cofnęła się. MKP nie jest najbogatszym klubem, ale też nie ma prawa narzekać na swój stan posiadania. Pieniądze trzeba umieć wydawać, a sporą część z nich po prostu wyrzucono w błoto. MKS Kluczbork uzyskał awans do I ligi z budżetem 900 tysięcy złotych, a w siedleckim klubie tyle idzie na stypendia piłkarzy. Czy coś trzeba dodawać?

źródło: własne; foto: Michał Głódź